na letra par ti
te vöi scrìver su na föia
‘nriciolàda da l’aotùn
‘ché la sgólia sóra ‘l vènt
carezàrte, ti che tàses
te vöi dir i mè pensieri
fiši dént, che i scàlza ‘l cör
disegnàndoghei lì sóra
come ‘l fùs fior de rosàda
l’è na storia su na létra
che se fà cunàr soléva
na sgrifàda su ‘ndé ‘n fòli
che ài gatà lì sóta ‘n àon
forsi mai che la te arìvia,
la pöl pèrderse su ‘n prà
o sfantàrse, fiòc’ de néo
pròpi lì, vesìn la làsta
g’ai scrit sóra dói parole
che no son stà bòn de dirte
qoanche ‘nsèma ne sonàven
le Caréze, en valzer bèl
ma l’istés, mi te le mando
‘n mèz al ciel, coi oseléti
che valgùn se le fés sòe
par sentirse ‘n sbrìgol dolc’
g’ò de dént quel tò soriso
col martèl a ‘mpiantar bròche
e ‘l tò cör ‘mpizà par tuti
che ‘l me tèn l’anima al calt
Giuliano
E’ un ricordo indelebile di un amico, un suonatore che faceva il calzolaio, a Sovér, molto tempo fa. Lo incontro spesso nei miei pensieri.
)